Ο σχεδιασμός βασίστηκε στον διάλογο ανάμεσα στο retro και το σύγχρονο. Σημείο εκκίνησης αποτέλεσε το τζάκι, κατασκευασμένο από κεραμίστα στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το ζητούμενο ήταν η «εξομάλυνσή» του και η ένταξή του σε ένα νέο πλαίσιο. Αντίστοιχη προσέγγιση ακολουθήθηκε για όλα τα υλικά με ισχυρό αποτύπωμα μνήμης: τα μαρμάρινα δάπεδα, το ψαροκόκαλο, οι καμπύλες διελεύσεις και οι αναλογίες των χώρων. Όλα διατηρήθηκαν και επανεντάχθηκαν σε μια νέα, καθαρή χωρική σύνθεση.
Οι επεμβάσεις ήταν στοχευμένες: απλοποίηση μορφών, καθαρές γραμμές, φυσικά υλικά και ήπιες χρωματικές παρεμβάσεις που λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα σε δύο εποχές. Η χρωματική παλέτα αντλείται από τα χειροποίητα κεραμικά πλακίδια, ενισχύοντας τη συνέχεια ανάμεσα στο παλιό και το νέο.